Fuentes web
Entradas
Comentarios

INQUIETUDES CRISTIANAS

* Protestante Digital

>> Espacio digital de noticias protestantes y evangélicas.

http://www.protestantedigital.com

Incluye también:

· Hemeroteca
http://www.protestantedigital.com/new/nowhemeroteca.php

· Busca de autores (escritos)
http://www.protestantedigital.com/new/nowBuscaAutores.php

· Editorial
http://www.protestantedigital.com/new/nowleerarticulo.php?r=293&a=3030

…entre otros.

.

.

* Existe y Le conozco

>> Jóvenes que quieren vida..

http://www.existeyleconozco.com

· Existe
http://existeyleconozco.com/web/

· 7 frases
http://existeyleconozco.com/web/7frases/

· Le conozco [entrevistas y blogs]
http://existeyleconozco.com/web/le-conozco/

· Quiénes somos
http://existeyleconozco.com/web/%C2%BFquienes-somos/

.

.

* GBU+GBE [Grupos Bíblicos Universitarios y Estudiantiles]

>> Estudiantes que van más allá..

www.gbu.es/barcelona

· vídeo gbe
http://www.youtube.com/watch?v=88VNgovADT8

· vídeo gbu
http://www.youtube.com/watch?v=Vd4Fk6GrBQs

· gbu & Papel Maché [musical]
http://www.youtube.com/watch?gl=ES&hl=es&v=uTYQvSpu_oo

· gbu & Sylvia Santoro [musical]
http://www.youtube.com/watch?gl=ES&hl=es&v=8FMYPxhro2c&feature=related

.

.

Y muchísimos más:

*Agape Campus – http://www.cadaestudiante.com
*Saetas – http://www.estodequeva.es
*Oración24-7 – http://www.oracion24-7.com
*Haz que su vida funcione – http://www.hazquesuvidafuncione.org
*Ibste – http://www.ibste.org

*VTR – http://descubriendoelevangelio.es

etc.


LETRA MUSICAL

 .

 .

* Diseño Inteligente:

 

Pensamientos, matemáticas, sentimientos, voluntad

moléculas, naturaleza, universo o tiempo

el amor, la conciencia y la vida en sí..

.

Ver poesía completa http://pensamientosenlaarena.wordpress.com/2008/12/16/existencia/

.

<<Los biólogos han de recordar constantemente que lo que ven no fue diseñado, sino que evolucionó.>> [Francis Crick, premio Nobel]

.

 

* Selección natural:

.

 

 

· EL OJO

Charles Darwin: “Suponer que el ojo con toda su inimitable complejidad para ajustar su centro focal a distintas distancias, para reconocer distintas cantidades de luz, y para corregir las desviaciones esféricas y cromáticas, pudiera haber sido formado por la selección natural, parece, y lo confieso francamente, absurdo en sobremanera.”

Uno de los fascinantes descubrimientos en el estudio de la moderna oftalmología ( ciencia de los ojos ) es que, además de lo que Darwin pudo observar, existen tres movimientos del ojo casi imperceptibles. Éstos tres, denominados ‘ temblores, giros y sacadas’, son causados por diminutas contracciones de los seis músculos ligados a la parte exterior de cada uno de sus ojos. Cada fracción de segundo estos músculos cambian ligeramente la posición del globo ocular, automáticamente, sin ningún esfuerzo consciente de su parte, haciendo posible lo que usted conoce como visión.

.

 

· EL FLAJELO BACTERIANO

El flagelo bacteriano constituye un ejemplo de lo que el investigador bioquímico Michael Behe describe como un sistema de complejidad irreducible. En su libro La Caja Negra de Darwin explica que estos sistemas irreduciblemente complejos no podrían haber surgido por un proceso darwiniano gradual por pasos. … Debido a que el flagelo bacteriano está necesariamente compuesto por al menos tres partes —una paleta, un rotor y un motor— presenta una complejidad irreducible. Por tanto, la evolución gradual del flagelo, lo mismo que la del cilio, se encuentra con unos obstáculos impasables. (p.72) … Behe llega a la conclusión de que estos sistemas de complejidad irreducible fueron en último término resultado de un diseño inteligente.

[Sistema irreduciblemente complejo = Organismo que retrocediendo evolutivamente en el tiempo llega a un punto básico donde no se puede simplificar ninguna de las partes sin que el organismo deje de funcionar.]

.

 

* El Diluvio y las leyendas:

 

Existen [una variedad indeterminada de*] leyendas de un diluvio universal. Muchas de ellas muestran similitudes extraordinarias, con muchos aspectos parecidos a los detalles bíblicos del Diluvio (ver los comentarios sobre Historias de diluvios alrededor del mundo).

Véase http://revliteraria.wordpress.com/2009/03/01/el-diluvio-y-las-leyendas/

Lo Aztecas de México, antigua Mesopotamia, los indios del Norte de América, los aborígenas australianos, la China, Egipto, los Incas del Perú, las tribus Teutónicas de Escandinavia, etc.

.

 

* Lo Sobrenatural:

.

 

· PROFECÍAS MESIÁNICAS Y JESÚS -siglos antes-

Véase http://revliteraria.wordpress.com/2009/04/11/profecias-mesianicas-y-jesus-professies-messianiques-i-jesus/

.

 

· EXPERIENCIAS -para quien esté familiarizado-

Quién lo ha dicho?, Qué vínculo hay?, Credibilidad?, Le pasó o se lo contaron?, Cuántos eran para percibirlo?, Puede explicarse de alguna otra manera?, Qué interpretaciones puede haber?, De qué ámbito es la persona?, Qué motivaciones puede tener? (conscientes o subconscientes), La percepción puede venir de un engaño de la mente?, o por un ambiente colectivo propicio? (o mezcla)… Cuántos casos se van recopilando?… De qué variedad de tipos y ambientes?…

[alertando de los abundantes timos, así como riesgos]

.

 

* Reflexión:

Evidentemente este análisis, además de parcial, es muy incompleto. Pero sirva como un enfoque más entre la ciencia y la fe.

 

.

 

…ya no me encuentro tan lejos del asesino, del drogadicto que busca auxilio en alguna sustancia, de una mujer que abandona destrozada a un hijo, de un alcalde que gestiona mal el dinero ajeno… porque potencialmente soy capaz de todo ello.

 

 

***

No sabía del mal que había en mí,
hasta que tu amor me ayudó a pronunciarlo.
Aretha Franklin

 

Me ronda la mente algo bello y desconcertante…
Cuántas veces en las noticias, tras un brutal asesinato familiar, se observa la cara de perplejidad de algún vecino del implicado… “no me lo esperaba… si era buena gente… era una persona correcta y un buen vecino…” y ¿qué hace que una buena persona cometa semejante brutalidad?
¿Habrá algún padre que no ame genuinamente a su hijo, un marido que no quiera a su mujer o un hijo que no admire y necesite la cercanía de su padre o madre?
¿Qué pasa cuando estas cosas se cuecen en casa propia? ¿Qué pasa cuando este mal ya no es un personaje descarrilado y lejano?
¿Será que cualquier ser, yo misma, sea potencialmente capaz de todo?
¿Será que puedo amar y odiar, dar y exigir, ordenar y desordenar, ceder o demandar en todos los extremos en cualquiera de las direcciones si así lo decido?

Entonces, si es así, ya no me encuentro tan lejos del asesino, ya no me siento tan lejos del drogadicto que busca auxilio en alguna sustancia, no me encuentro a tanta distancia de una mujer que abandona destrozada a un hijo, no estoy tan distante de un alcalde que gestiona mal el dinero ajeno que pasa por sus manos… porque potencialmente soy capaz de todo ello… es que mi dolor, mi vergüenza, mi rabia, mi frustración, mi culpabilidad, mi soledad podrían llevarse de mi vida la belleza de lo bueno.
Esto no lo escribo con ligereza, sino plenamente consciente que uno puede llegar a temerse a uno mismo con… entonces llegó Él con sus aproximaciones seductoras, con la tranquilidad del que comprende todo, con la compasión y la dulzura que no se explica si uno no lo vive… y fue su amor que me ayudó a pronunciarlo: sin Ti, no puedo.

 

http://lucialeconoce.blogspot.com

 

—Claro, manda porque es Dios, y porque es Dios puede mandar lo que quiera —se decía—.

—Clar, mana perquè és Déu, i perquè és Déu pot manar el que vulgui —es deia—.


 

***
 
Aquella mañana de domingo Laia no fue acompañada a la iglesia. Su novio estaba en Alemania por motivos laborales. Quizá por esa causa estuvo más receptiva que en otras ocasiones y no perdió detalle del sermón. El pastor disertó sobre los diez mandamientos.
De vuelta a casa e imbuida de cierta melancolía, se preguntaba qué razones le llevaron a Dios a darnos aquellas ordenanzas del Sinaí.
—Claro, manda porque es Dios, y porque es Dios puede mandar lo que quiera —se decía—.
Incluso quiso ver cierta torpeza en el primer mandamiento. Cuando se enamoró de Alex, lo último que se le hubiera ocurrido es decirle: “¡Alex, te ordeno que me ames!” ¿Qué pretende Dios con sus leyes?

Ya instalada en casa fue corriendo a abrir el Messenger para conectarse con Alex. No tardó en transmitirle lo mucho que le encontraba a faltar. Alex hizo lo propio
—Laia, quiero que ahora mismo te pongas la falda roja y la blusa estampada.
—¿Qué dices? ¿Para qué?
—Quiero imaginarte arreglada tal como me gustaría verte —dijo Alex— no te olvides los pendientes y el collar del corazón rojo.
—No pienso salir de casa, pero te seguiré el juego.
—Arréglate el pelo y ponte la diadema. ¡Ah, y los zapatos de charol!

Si no es en la juventud estas cosas no se hacen, así que Laia obedeció las instrucciones de Alex.
—Vale, ya estoy. ¿Y ahora qué?
Alex no contestó, se cortó la comunicación.
Si no fuera por el run-run del frigorífico Laia habría escuchado un sonido procedente de la escalera, como de un ordenador al apagarse. Pintada, peinada, perfumada y bien guapa, quedó con los ojos fijos en la pantalla un poco confusa. ¿Y ahora qué…?
Ding-dong —sonó el timbre— Cuál fue su sorpresa al ver a Alex en la puerta, tan arreglado como ella, dispuesto a pasar juntos aquella tarde. Había vuelto de Alemania antes de lo previsto.

Hacía tiempo que no lo pasaban tan bien. Paseo por la Rambla, una película que les hizo reír, una cena y al final la reflexión de Laia.
—Alex, la experiencia de hoy me ha ayudado a entender algo de lo que te estaba contando por Messenger.
—Dime.
—¿Hubieras pedido que me arreglase si realmente no nos íbamos a ver? ¿Verdad que no?
—Creo que no.
—Y Dios ¿Se habría molestado en darnos tantas ordenanzas si desde el principio no tuviera el propósito de encontrarse con nosotros de algún modo?
—Pues no lo había pensado —contestó Alex—.
—Visto así ya no me importa ser como Él quiere que sea.

  

***

Aquell matí de diumenge la Laia no va anar acompanyada a l’església. El seu nòvio estava a Alemanya per motius laborals. Potser per això estigué més receptiva que en altres ocasions i no va perdre detall del sermó. El pastor dissertà sobre els deu manaments.

De tornada a casa i imbuïda de certa malenconia, es preguntava quines raons portaren a Déu a donar-nos aquelles ordenances del Sinaí.

Clar, mana perquè és Déu, i perquè és Déu pot manar el que vulgui es deia.

Fins i tot va voler veure-hi certa falta de destresa al primer manament. Quan es va enamorar de l’Àlex, l’últim que se li hagués ocorregut és dir-li: ”Àlex, t’ordeno que m’estimis!”. Què pretén Déu amb les seves lleis?

Ja instal·lada a casa va anar corrents a obrir el Messenger per connectar-se amb l’Àlex. No tardà en transmetre-li el molt que el trobava a faltar. L’Àlex hi correspongué.

Laia, vull que ara mateix et posis la faldilla vermella i la brusa estampada.

Què dius? Per a què?

Vull imaginar-te arreglada tal com m’agradaria veure’t —digué l’Àlex no t’oblidis de les arrecades i el collaret del cor vermell.

No penso sortir de casa, però et seguiré el joc.

Arregla’t el cabell i posa’t la diadema. Ah, i les sabates de xarol!

Si no és a la joventut aquestes coses no es fan, així que la Laia va obeir les instruccions de l’Àlex.

D’acord, ja estic. I ara què?

L’Àlex no va contestar, es tallà la comunicació.

Si no fos pel run-run del frigorífic la Laia hauria escoltat un so procedent de l’escala, com el d’un ordinador al apagar-se. Pintada, pentinada, perfumada i ben maca, quedà amb els ulls fixos a la pantalla una mica confosa. I ara què…?

Ding-dong sonà el timbreQuina fou la seva sorpresa al veure a l’Àlex a la porta, tan arreglat com ella, disposat a passar junts aquella tarda. Havia tornat d’Alemanaya abans del previst.

Feia temps que no ho passaven tan bé. Passeig per la Rambla, una pel·lícula que els féu riure, un sopar i al final la reflexió de la Laia.

Àlex, l’experiència d’avui m’ha ajudat a entendre una mica el que t’estava explicant pel messenger.

Digues.

M’haguessis demanat que m’arreglés si realment no ens anàvem a veure? Oi que no?

Crec que no.

I Déu ¿s’hauria molestat a donar-nos tantes ordenances si des del principi no tingués el propòsit de trobar-se amb nosaltres d’alguna manera?

Doncs no ho havia pensat va contestar l’Àlex.

Vist així ja no m’importa ser com Ell vol que sigui.

.


 
“El amor es sufrido, es benigno;
el amor no tiene envidia;
el amor no es jactancioso,
no se envanece,
no hace nada indebido,
no busca lo suyo propio,
no se irrita, no guarda rencor;
no se goza de la injusticia,
sino que se goza de la verdad.
Todo lo sufre, todo lo cree,
todo lo espera, todo lo soporta.
El amor, nunca deja de ser…”
(1Corintios 13:4-8)
 

*Oísteis que fue dicho: “amarás a tu prójimo y odiarás a tu enemigo”. Pero yo os digo: amad a vuestros enemigos, haced bien a los que os aborrecen, orad por quien os persigue… Porque si amáis a los que os aman, ¿qué hacéis más que otros? ¿No hacen lo mismo los gentiles?
(Mateo 5:43-47)

[Dios es amor + Las 7 frases de Jesús]

 

___

 
“L’amor és sofert, és benigne;
l’amor no té enveja;
l’amor no és jactanciós,
no s’envaneix,
no fa res indegut,
no busca allò propi,
no s’irrita, no guarda rancor;
no gaudeix de la injustícia,
sinó que gaudeix de la veritat.
Tot ho sofreix, tot ho creu,
todo ho espera, tot ho suporta.
L’amor, mai deixa de ser…”
(1Corintis 13:4-8)
 

*Escoltàreu que fou dit: “estimaràs al teu proïsme i odiaràs al teu enemic”. Però jo us dic: estimeu als vostres enemics, feu bé als que us avorreixen, oreu per qui us persegueix… Perquè si estimeu als que us estimen, què feu més que altres? No fan el mateix els gentils?
(Mateu 5:43-47)

[Déu és amor + Les 7 frases de Jesús]

 

http://sientoalpensar.blogspot.com

 

 

“Aunque no esté de moda Jesús cambió y sigue cambiando mi vida; una realidad que hoy parece una locura.”

 

***

Sencilla-Mente, Suspiros de un peregrino, Descubriendo el Evangelio…

Va cambiando de temáticas y nombres, pero unido por una misma inquietud.

En realidad se llama Jairo, y por admiración -y amistad- quisiera hacer una vista global de sus huellas por la red.

. 

Descubriendo el Evangelio:

Una antena que engloba autores y prédicas acerca del evangelio de Jesús

http://descubriendoelevangelio.es

Habiendo empezado con Sencilla-Mente

http://sencilla-mente.net

.

Buscadores de Dios:

Biblioteca de ebooks cristianos. Libros de Lutero, CSLewis o Spurgeon, entre otros.

http://buscadoresdedios.es

. 

Cuaderno Inquietudes:

Un lugar más personal..

http://cuadernoinquietudes.blogspot.com

Anteriormente Suspiros de un Peregrino. Más inquietudes, y mensajes. Destacan Carles Pujol y David Burt.

http://suspirosdeunperegrino.wordpress.com

http://suspirosdeunperegrino.wordpress.com/mi-baul/

http://suspirosdeunperegrino.wordpress.com/la-mochila/

.

ProtestanteDigital:

Habiendo escrito también en este Periódico Virtual de noticias, artículos y reflexiones.

http://www.protestantedigital.com/new/nowMasSobreEsteAutor.php?aut=56&sec=0

. 

Pinar del Río:

Involucrado con la iglesia a la que asiste, con una web bien completa.

http://iepinardelrio.es

. 

ExisteyLeconozco:

Y también, junto con un grupo de amigos, nos habla acerca de una relación.. con un título muy sugerente.

http://jairo.existeyleconozco.com

http://www.existeyleconozco.com

.

Gracias Jairo! 

“Aunque no esté de moda Jesús cambió y sigue cambiando mi vida; una realidad que hoy parece una locura. Me gusta pararme a pensar, y eso pienso hacer en este blog. Este no es un blog exclusivamente de espiritualidad sino un blog personal.” http://cuadernoinquietudes.blogspot.com

.

 

Cada puesta de sol, cada amanecer en el río Madeira, cada niño, cada sonrisa… ha sido como un sueño, un oasis, una parada de tiempo real. Todo siguió y nosotros paramos.

 

***

Porto Velho, tres de la mañana.
Después de 14 horas en cubierta tumbada en mi amaca… llegabamos.

Tenemos mucho que contar y que mostrar.

Lo que hemos vivido y visto se queda en la memoria RAM de nuestras mentes, con deseos de que no sea la última vez.

Cada puesta de sol, cada amanecer en el río Madeira, cada niño, cada sonrisa… ha sido como un sueño, un oasis, una parada de tiempo real. Todo siguió y nosotros paramos.

El río ha crecido mucho porque la nieve de los Andes se derrite por estas fechas y en tres semanas el poblado quedará completamente inundado por el agua.
Es impresionante la fuerza de la naturaleza allí.

Hubo momentos de todo tipo!!

 

Comimos jacare (cocodrilo), mono, piraña, pirarucú (es como un atún enorme)

mucha harina de yuca y mucha goyaba de los árboles…

muchos insectos los cuales TODOS PICAN moscas, abejas, hormigas de fuego!!!! (esa fue la peor)
pocos carapanas (mosquitos)

pero Dios nos libró de todo, inclusive a mí que me hicieron prueba de malaria

un poco de fiebre, un poco de diarrea…

pero conseguimos proseguir con nuestros trabajos allí

un aula de educación infantil y alfabetización, una sala de dentista, un laboratorio de malaria (todo eso sin luz ni agua)
y visitas a casas que se encontraban una hora y media andando por dentro de la selva, cruzando cascadas y barrancos…

Los habitantes de la región nos trataron muy bien, nos daban café cultivado por ellos (vaya sabor), y feijao (frijoles) caseros también.

Cuando llegó la directora de nuestro programa, Carlinha, decidimos junto con los pastores y todo el poblado celebrar una especie de boda!!!!!!! (un ensayo!) Fue muy especial.

Os pasaremos fotos!!

Para mí lo más difícil fue estar al frente de los estudiantes y no poder comunicarme con nadie de fuera.

Pero al mismo tiempo disfruté de mi ausencia que me guardó para ese momento.

Damos gracias a Dios! sólo El podía hacer algo así.

Estevao manda mucho cariño, está negro! y más delgado!

Sil.

 

http://silvia.existeyleconozco.com

 

En términos de tiempo dedicado parecí confundirla con una contrareloj, en términos de regularidad y constancia tan sólo obtendría el diploma de buenas intenciones..

***

En cualquier aspecto que se me ocurra evaluarla me resulta enormemente deficitaria.

Sean cual sean los términos de la ponderación requerida no obtengo más que la adquisición de una costumbre heredada, un protocolo de ámbito cotidiano. En el sentido más negativo de mí mismo que arrojo deliberadamente podría decir que es una obligación cansina que he de reiterar al iniciar en cada comida que pase de unas ciertas calorías y que además le exige a mi mente un último esfuerzo antes de darle el descanso nocturno. Si pasas esta primera prueba y te atreves a expresarla en público has de saber estar teológicamente correcto con una retórica acorde al contexto y que, por si fuera poco, no ha de sonar repetitiva, para eso están los himnos!

Sé que el cinismo obedece a un fracaso evidente, los contínuos achaques han dejado una huella de exasperación patente: en términos de tiempo dedicado parecí confundirla con una contrareloj, en términos de regularidad y constancia tan sólo obtendría el diploma de buenas intenciones, en términos de profundidad e intensidad no he optado por el tan ansiado premio de consolación. Acometer esta carrera como una competición ha socavado mis ideales al respecto. Al subir las cimas se ha hecho doblemente duro estar solo, no escuchar los consejos del entrenador, no seguir la estela de Aquél que ya ha dejado el camino expedito.

Pero llevo lo suficiente como para poder mirar atrás, y, aunque me cueste recordarlo, no todo lo recorrido ha sido estéril: cuando he contemplado Su Majestad, cuando me he percatado de Su Santidad, cayendo de mi envanecimiento, he visto que era sostenido por Su misericordia. Es entonces que siendo elevado por Su Poder aprecié mi errático camino…

Yo también “conozco a un hombre en Cristo”, y aunque hace más de catorce años (si en el cuerpo, no lo sé; o si fuera del cuerpo, no lo sé; Dios lo sabe) que fue arrebatado hasta algun lugar menor del tercer cielo…

Quizás Dios no quiera ser muy proclive al teletransporte, no pido tanto… sólo puedo decir que me he sentido realmente vivo cuando he orado fervientemente, cuando las lágrimas han surgido y de entrar arrastrándome he experimentado Su gracia inconmensurable, su estímulo incomporable… Pero aún estas ocasiones, se me antojaban escasas, y el recelo de tales experiencias aparecía, el temor a ser gobernado por sentimientos asomaba. La necesidad del equilibrio era reclamada. ¡Cuánto tengo que aprender!: Psicología de la oración.

 

http://hastarayar.wordpress.com

 

 

Si consigo tener ese coche, o si consigo tener esa carrera, o si consigo trabajar de algo destacado.. para así demostrarnos y demostrar a los demás lo que valemos, para tener nuestra autoestima al día.

 

***

Últimamente le estoy dando vueltas a un mismo tema: La sociedad, cada vez más, gira entorno al valor de lo que somos en relación a lo que tenemos o si somos de tal manera u otra.. Eso crea un estrés constante por tal de sentirnos valorados y apreciados ante los demás. Todos vamos corriendo, siempre con prisas.. e intentando conseguir aquello que creemos que nos hará más valiosos y más importantes ante los demás. Si lo pensamos bien, estaríamos haciendo cosas y cosas sin parar por tal de demostrar cuánto podemos valer: Si consigo tener ese coche, o si consigo tener esa carrera, o si consigo trabajar de algo destacado, etc. para así demostrarnos y demostrar a los demás lo que valemos, para tener nuestra autoestima al día. Pero ¿no podemos ser valiosos aunque no tengamos tal cosa o tal otra? no podemos ser valiosos simplemente por ser personas, en esta sociedad? Menos mal que para alguien sí que somos importantes y valiosos, y que no valora tanto lo que tenemos o dejamos de tener.. para Dios somos algo precioso, no le importa si conseguimos éxito profesional, si conseguimos tener una carrera prestigiosa.. lo que Él verdaderamente valora es nuestro carácter, nuestra forma de ser, nosotros mismos. Le interesa más que desarrollemos un carácter humilde, afable, paciente, benigno, etc. más que otra cosa en el mundo. Nos ama a cada uno y no tenemos que ir demostrando lo que valemos. Si lo pensamos bien, si cada vez que tengo que demostrar a alguien lo que valgo por lo que tengo o lo que me gustaría conseguir, la verdad que es un constante estrés, y lo podemos evitar si buscamos el amor de Dios y sentimos cómo nos ama a cada uno; y qué mayor muestra de su amor que la muerte de Jesús en la cruz por cada uno de nosotros. Una vez seguros en su amor, nada nos importará. Busquémosle. Estar en su amor es lo mejor que nos puede pasar.

 

http://syl-reflexionesdesyl.blogspot.com

Entradas antiguas »